Jak żyć po pierwszej komunii czyli o tym, że modlitwa nie musi być nudna

Ostatnia ósma nauka Pawła Kowalskiego SJ z cyklu "Przygotowania do Pierwszej Komunii", skierowana do Rodziców dzieci komunijnych. Rozmawiamy o tym, jak pogłębiać wiarę po Pierwszej Komunii.

Na zakończenie chciałbym napisać coś dla tych wszystkich, którzy pragną, aby ich relacja z Panem Bogiem nie była nudna.

Często spotyka się ludzi, dla których modlitwa jest przykrym obowiązkiem i stałym punktem podczas spowiedzi, kiedy to muszą wyznać, że się nie modlą. Tymczasem modlitwa może być prawdziwą przygodą, wyjściem w nieznane, nigdy samemu, ale zawsze z Bogiem.

O modlitwie napisano już wielkie rozprawy, przez które przebrnęli tylko najwytrwalsi. Dlatego jeżeli ktoś szuka pogłębionej wiedzy, wysublimowanych sposobów, to odsyłam po prostu do literatury, którą można znaleźć w każdej księgarni.

Tutaj chciałbym po pierwsze krótko napisać czym jest modlitwa, a następnie opisać 3 sposoby pomyślane szczególnie o dzieciach, ale i które mogą spokojnie stosować dorośli.

W księdze rodzaju widzimy pewną podstawową pokusę, która od zawsze obecna jest w naszym życiu. Widzimy bowiem jak człowiek idzie za pragnieniem, aby samemu stać się jak Bóg. Chce być Bogiem i chce to zrobić po swojemu, własnymi siłami. Pragnienie, aby być Bogiem może się nam wydawać heretyckie, obrazoburcze... natomiast to nie ono jest grzechem. Grzechem było to, że człowiek chciał to osiągnąć przez nieposłuszeństwo.

W starożytności chrześcijańskiej, kiedy to reflektowano co oznacza to, że "Bóg stał się człowiekiem", Mądrzy Kościoła stwierdzili z całą mocą: "Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek mógł stać się... Bogiem"

Zatem naszym powołaniem jest... być w takiej jedności z Bogiem, jaką widzimy między Ojcem a Synem, między Jezusem a Jego Ojcem. Co więcej, ta jedność nie będzie kiedyś tam, po śmierci, ale może się stać naszym uczestnictwem już teraz. Modlitwa nie jest po to, aby to osiągnąć, lecz aby to zobaczyć :)

Postawa modlitwy może być bardzo różna, na klęcząco, na siedząco... zasadniczo nie polecam jednak modlitwy na leżąco, z wiadomych względów :). Warto mieć coś, na czym może spocząć wzrok - np. obrazek lub świeczka. Oczywiście należy zadbać o ciszę, a na pewno o wyłączenie radia, czy telewizora. Warto też już na samym początku wiedzieć jak długo chcemy się modlić. Praktyka pokazuje, że np. wieczorem dobrze jest poświęcić np. kwadrans.

Modlitwa z Pismem Świętym

Pismo Święte to prawdziwe Słowo Boże, przez które Pan Bóg mówi do każdego. Ta krótka forma modlitwy ma w tym pomóc. Ze względu na to, że ma się tutaj kontakt ze słowem pisanym, dlatego pewnie trzeba będzie pomodlić się razem z dzieckiem.

1. Zaczynamy oczywiście od znaku krzyża. Potem czytamy na głos fragment z Pisma. Najlepiej wcześniej wybrać coś z Ewangelii, szczególnie dla dziecka są one najbardziej przystępne. Tekst najlepiej przeczytać raz albo i drugi.

2. Zaangażowanie wyobraźni. Próbujemy wyobrazić sobie tę scenę. Jakie ubrania mają postacie? Co robią? Jaka jest pogoda? Można sobie na wzajem opowiedzieć tę scenę.

3. Jezus. Jaki jest Jezus w tej scenie? Co robi? Można o tym sobie porozmawiać.

4. Rozmowa z Panem Bogiem. Na początku można sobie czysto teoretycznie porozmawiać: Co moglibyśmy powiedzieć Panu Jezusowi? O czym chcielibyśmy z nim porozmawiać? Może o coś się zapytać?

Po czym na głos zwyczajnie mówić do Pana Boga, tak jak mówi się do innego człowieka.

Najlepiej zakończyć jakąś znaną modlitwą, np. Ojcze Nasz.

Podsumowanie dnia

Modlitwa wieczorna jest szczególnym momentem, żeby zobaczyć, gdzie Pan Bóg był obecny dzisiaj w moim życiu. Oparta jest na trzech prostych punktach.

1. Co dobrego się dzisiaj wydarzyło? Co dzisiaj sprawiło mi radość? (nawet najdrobniejsze rzeczy) Za co jestem wdzięczny? (na tym punkcie warto poświęcić dużo czasu)

2. Co nie było doskonałe? Gdzie zawiodłem? Co można by zrobić lepiej? (oczywiście nie musi to być od razu grzech)

3. O co chcę prosić na jutro? Również najlepiej zakończyć modlitwą Ojcze Nasz.

Modlitwa za kogoś

W Kościele bardzo długą tradycję ma modlitwa wstawiennicza, a więc modlitwa w czyjejś intencji. Tutaj jest to forma bardzo prosta, którą można stosować codziennie.

1. Co dobrego wiem o tej osobie? Czy doświadczyłem czegoś dobrego od niej? Jakie mam uczucia z nią związane?

2. Opowiedzieć Panu Bogu o tej osobie - własnymi słowami.

3. O co chciałbym dla niej prosić? - również własnymi słowami opowiedzieć o tym. Kończymy modlitwą Ojcze Nasz.

Dla dorosłych polecam na zakończenie Rekolekcje Ignacjańskie, czyli rekolekcje w milczeniu oparte na kilkuwiecznej tradycji św. Ignacego z Loyoli, założyciela jezuitów. Można się o nich dowiedzieć więcej na stronie www.rekolekcje.vel.pl

Polecam również stronę www.modlitwawdrodze.pl gdzie codziennie można ściągnąć 10 minutowe pliki mp3 z modlitwą, którą można się pomodlić np. w drodze do pracy.

Zobacz listę wszystkich nauk Pawła Kowalskiego SJ

Nota biograficzna:

Paweł Kowalski SJ - Jezuita, instruktor harcerski. Organizator duszpasterstwa harcerskiego w Małopolsce. Zaangażowany w tworzenie propozycji harcerstwa dla osób pełnoletnich w Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej. W latach 2005-2008 student filozofii na jezuickiej uczelni "Ignatianum" w Krakowie. Jeden z byłych webmasterów www.jezuici.pl, grafik komputerowy. Zaangażowany w obozowe rekolekcje harcerskie "Duszochwaty". Kilkukrotny przewodnik jezuicko-harcerskiej grupy pielgrzymkowej "Szara". Przez dwa lata współorganizator Szkoły Kontaktu z Bogiem. Współredaktor serwisu www.jezuici.pl/rozmawiamy oraz Prawdopodobnie Pierwszych rekolekcji na facebooku "Brzytwą po schematach". Aktualnie studiuje na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Pasjonat pieszych wędrówek oraz... mocnej muzyki rockowej.