Uszy w prezencie

Operacja plastyczna jako prezent dla dziecka? Czy to jest w ogóle możliwe?

– Ostatnio zadzwoniła do mnie kobieta, która chciała zafundować operację uszu swojemu siostrzeńcowi – mówi doktor Jerzy Wilgus, chirurg plastyk. To miał być jej prezent na Pierwszą Komunię. Odradziłem.

Lekarz wytłumaczył, że lepiej poczekać, aż chłopiec skończy 10 lat. Wtedy zabieg jest bezpieczniejszy, bo dziecka nie usypia się, a jedynie miejscowo znieczula.

– Każde znieczulenie ogólne jest pewnego rodzaju zagrożeniem, powoduje przecież chwilowe wyłączenie funkcji organizmu. Pracuję już 25 lat i co miesiąc wykonuję kilkanaście operacji, ale zawsze biorę pod uwagę fakt, że mogą wystąpić komplikacje – mówi Jerzy Wilgus.

Sam zabieg jest bardzo prosty i nie trwa dłużej niż pół godziny.

– Polega na przeprowadzeniu cięcia za małżowiną uszną. Rany goją się dobrze, bo skóra w tym miejscu jest dobrze ukrwiona. Po około dwóch tygodniach nie ma śladu po zabiegu, blizny nie są widoczne – zapewnia chirurg.

Wojtek, dziś student Politechniki, przeszedł operację uszu jako kilkuletnie dziecko. Wtedy jeszcze takie zabiegi były wykonywane w ramach standardowego ubezpieczenia. Wojtek był operowany w sosnowieckim szpitalu.

– Nie żałuję, bo to bardzo mi pomogło. Poczułem się po prostu zupełnie innym Wojtkiem. Wreszcie Wojtkiem, a nie Plastusiem albo Słoniem, jak na mnie wcześniej wołali koledzy – mówi student.

– Bardzo tego chciał. Skarżył się, że dzieci się z niego śmieją. Zgodziłam się na zabieg, bo widziałam, że dla niego odstające uszy to bardzo duży problem. Chociaż operacja niezbyt wiele dała, zmiana nie była aż tak bardzo widoczna, Wojtek bardzo się uspokoił. Zmieniło się całe jego życie. Skończyły się dowcipy, a to było dla niego najważniejsze – mówi mama chłopaka.

Jej zdaniem operacje wykonuje się tak często właśnie drugoklasistom głównie ze względów finansowych.

– Dzisiaj taki zabieg kosztuje. Nie zawsze łatwo wygospodarować w domowym budżecie 2 tysiące złotych. Jeżeli dziecko dostaje na komunię pieniądze, dlaczego nie miałoby przeznaczyć ich na coś, co jest dla niego na prawdę ważne? – zastanawia się.

Renata Rosmus z Instytutu Psychologii Uniwersytetu Śląskiego jest zdania, że jeżeli dziecko samo chce przeprowadzenia takiego zabiegu, nie ma na co czekać.

– Jestem za takimi operacjami. Jeżeli dziecku odstające uszy stwarzają dyskomfort, wiąże z tym swoje różne niepowodzenia, po co czekać? Ucho jest w tym wieku już w pełni ukształtowane. Natomiast jeżeli chodzi o inne operacje, jestem przeciwniczką na przykład powiększania piersi nastolatkom. Takim dziewczynom radziłabym poczekać, aż biust się w pełni ukształtuje. To, że dzisiaj jest mały, nie oznacza, że po dwóch, trzech latach gwałtownie nie urośnie – uważa psycholog.

Zdaniem Renaty Rosmus człowiek mający jakąś wadę: odstające uszy, krzywe zęby, wielki nos, może łączyć z nią wszystkie swoje niepowodzenia.

– Nie myśli, że w jego życiu zdarzyła się jakaś przykra rzecz dlatego, że źle postąpił, tylko uważa, że wszystko co złe dzieje się przez wielgachny nos, odstające uszy. Sądzi, że przez to inni go nie lubią. Dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym nawiązują pierwsze przyjaźnie, mają już swoje sympatie. Ważne, żeby szukając potwierdzenia w oczach innych, nie miały dyskomfortu w postaci jakiejś wady, którą można przecież usunąć, cóż z tego, że chirurgicznie.

Najstarszy pacjent doktora Wilgusa, który zgłosił się na operację uszu, miał ponad 70 lat. Po zabiegu stwierdził, że niepotrzebnie przez tyle lat znosił docinki innych.

Problem rodziców

Elżbieta Michulec, dyrektorka Ekologiczno-Artystycznego Przedszkola Niepublicznego „Promyk” w Tychach

Odstające uszy to chyba głównie problem rodziców, nie dzieci. Nieraz zdarza się, że do naszego przedszkola przychodzi dziecko, na przykład w okularach. Matka rozmawia z wychowawczynią i prosi, aby dzieckiem szczególnie się zająć, bo przecież inni mogą mu dokuczać z powodu wady wzroku. Czujnie obserwujemy, co się dzieje i za każdym razem wyciągamy takie same wnioski: dla dziecka w tym wieku inność nie jest niczym niezwykłym. To, że ktoś nosi okulary czy się jąka, nie ma dla niego żadnego znaczenia.

Spostrzegawcze dzieci

Barbara Bieg-Panic, wychowawczyni II klasy Szkoły Podstawowej Fundacji Elementarz w Katowicach

Dzieci w wieku szkolnym bardzo szybko wychwytują fizyczne różnice. Zauważają rude włosy, piegi, odstające uszy.

Niektóre, szczególnie te niezbyt pewnie czujące się w grupie, a chcące sprawiać wrażenie silnych i odważnych, próbują gnębić rówieśników. W takich sytuacjach powinien interweniować nauczyciel. Jego zadaniem jest wytłumaczenie, że dzięki temu, że jesteśmy różni, jesteśmy dla siebie ciekawi.

Operacja wykonana w tak młodym wieku wydaje mi się zupełnie niepotrzebna, bo przecież to, jakimi jesteśmy ludźmi, nie zależy od tego, jak wyglądamy. Sama miałam w podstawówce kolegę z dużymi, i w dodatku odstającymi uszami. Spotkałam go ostatnio i przekonałam się, że mimo tego jest zadowolonym z życia i szczęśliwym człowiekiem.

Pycha to grzech

ks. Alan Rusek, proboszcz kościoła pod wezwaniem św. Ludwika Króla i Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Katowicach Panewnikach:

Pan Bóg stworzył nas pięknymi i poprawianie po nim nie jest potrzebne. Operacja plastyczna może być zasadna w kilku przypadkach, na przykład wtedy kiedy jej wykonanie jest niezbędne z przyczyn zdrowotnych. Rozumiem, że poddają się jej osoby po wypadku, którego skutkiem jest deformacja twarzy czy ciała. Operacja wykonana tylko z powodu pychy, chęci poprawienia wyglądu, jest grzechem.

Pierwsza Komunia Święta to wydarzenie duchowe i w tych kategoriach powinna być rozpatrywana. Dzięki temu znikają podziały na równych i równiejszych, a myśli najmłodszych nie zaprząta porównywanie swoich sukienek czy garniturów. Proste, skromne stroje są odwzorowaniem wewnętrznego piękna przystępujących do I Komunii dzieci.

Katarzyna Skrzypek, Dziennik Zachodni, 20.05.2005

www.dziennikzachodni.pl